نعمت انسان
خـ ـدا
بــ ه فــرشـتــ ه هــا 〔 شـ ـعـور 〕 داد بــدون 〔 شـ ــهــوتـــ 〕
بــ ه حــیــوان هــا 〔 شـ ــهــوتـــ 〕 داد بــدون 〔 شـ ـعـور 〕
و بــ ه انـســ ــان 〔 هــر دو 〕 را
انـســ ــانــی کــ ه شـ ـعـورش بر شـ ــهــوتـش غـلـبــ ه کـنـد از فــرشـتــ ه هــا بـالاتـر اسـت
و انـســ ــانــی که شـ ــهــوتـش بر شـ ـعـورش غـلـبــ ه کـنـد از حــیــوان پــســت تـــر ...
بــ ه فــرشـتــ ه هــا 〔 شـ ـعـور 〕 داد بــدون 〔 شـ ــهــوتـــ 〕
بــ ه حــیــوان هــا 〔 شـ ــهــوتـــ 〕 داد بــدون 〔 شـ ـعـور 〕
و بــ ه انـســ ــان 〔 هــر دو 〕 را
انـســ ــانــی کــ ه شـ ـعـورش بر شـ ــهــوتـش غـلـبــ ه کـنـد از فــرشـتــ ه هــا بـالاتـر اسـت
و انـســ ــانــی که شـ ــهــوتـش بر شـ ـعـورش غـلـبــ ه کـنـد از حــیــوان پــســت تـــر ...
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 16:58 توسط امید سلیمانی
|
منی که مایه ننگم به حد رسوایی چگونه از تو بخواهم به دیدنم آیی چو خویش یار تو دیدم چه نیک فهمیدم عزیز فاطمه مهدی چقدر تنهایی